... Ο δημοφιλής Λουλλί επιμένοντας σε μια νέα προσέγγιση θεατρικών και μουσικών έργων ήταν ο πρώτος που συνδύασε τη γαλλική λογοτεχνία με τη μουσική και το χορό, επιμένοντας στα έργα με λογοτεχνική δομή και δραματική εξέλιξη. Σε αυτή τη φιλοσοφία κινείται και ο «Άτυς», η λυρική όπερα όπου ο ομώνυμος ήρωας, ημίθεος της Φρυγίας, είναι ερωτευμένος με την όμορφη Σαγγαρίδα, η οποία όμως πρόκειτε να παντρευτεί με τον Σειληνό, τον βασιλιά της Φρυγίας. Η θεά Κυβέλη που είναι και αυτή ερωτευμένη με τον Άτυ του κάνει μάγια ωθώντας τον να σκοτώσει την αγαπημένη του. Εκείνος μόλις συνειδητοποιεί τι έκανε θέλει να αυτοκτονήσει, αλλά η Κυβέλη τον μεταμορφώνει σε πεύκο, θρηνώντας και αυτή με τη σειρά της για την αγάπη που έχασε.
Βιογραφικά
Γεννήθηκε στη Φλωρεντία και το ιταλικό όνομά του ήταν Gianbattista, εγκαταστάθηκε όμως νωρίς στη Γαλλία και γαλλοποίησε το βαφτιστικό του και την προφορά του επωνύμου του. Είναι ο ιδρυτής της ορχήστρας, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, με ενιαία πειθαρχία και κατανεμημένους ρόλους. Μέχρι τότε οι ορχήστρες συγκροτούνταν με όποια όργανα ήταν διαθέσιμα και οι οργανοπαίκτες έπαιζαν περίπου όποια φωνή τους βόλευε. Ο 13χρονος Λουλύ πήγε στο Παρίσι ως χορευτής και βιολιστής και προσελήφθη σύντομα στην αυλή του Λουδοβίκου XIV, ο οποίος είχε μετατρέψει τα παλάτια του σε κέντρα τεχνών. Σύντομα απέκτησε την εμπιστοσύνη του βασιλιά και έφτασε γρήγορα στην κορυφή της μουσικής ιεραρχίας του παλατιού και της Γαλλίας γενικότερα. Στον Λουλύ έδωσε ο βασιλιάς το αποκλειστικό δικαίωμα να εκτυπώνει και να εμπορεύεται παρτιτούρες, καθώς επίσης την αποκλειστικότητα να επιλέγει το ρεπερτόριο της παρισινής όπερας, όπου φυσικά προβάλλονταν κυρίως τα δικά του έργα. Έγραψε όπερες, μουσική για μπαλέτο και σουίτες (, ), αλλά ως σημαντικότερο κατόρθωμά του θεωρείται ότι επεξεργάστηκε και εισήγαγε με μεγάλη επιτυχία το ρυθμό του μενουέτου, ένα λαϊκό γαλλικό χορό, ο οποίος υιοθετήθηκε από όλους τους Ευρωπαίους συνθέτες και έμελλε να φτάσει στο αποκορύφωμά του με τα έργα των Χάυντν και Μότσαρτ. Η ορχήστρα της αυλής που δημιούργησε ο Λουλύ ήταν για εκείνη την εποχή πολύ μεγάλη και απετελείτο από 24 έγχορδα (violons du roi) και 12 πνευστά. Ο μαέστρος επέβαλε αυστηρή πειθαρχία και, για να δίνει ευκρινώς το ρυθμό, κτυπούσε με ένα ραβδί στο ξύλινο πάτωμα της σκηνής, με αποτέλεσμα κατά την εκτέλεση έργων υπό τη διεύθυνσή του να συμμετέχει στους ήχους η υπόκρουση του δαπέδου! Οι φαρμακερές γλώσσες στο Παρίσι διέδιδαν μάλιστα μετά το θάνατό του ότι ο Λουλύ πέθανε, όταν αυτοτραυματίστηκε σοβαρά με το ραβδί στο πόδι, το οποίο στη συνέχεια μολύνθηκε!
Βιογραφικά
Γεννήθηκε στη Φλωρεντία και το ιταλικό όνομά του ήταν Gianbattista, εγκαταστάθηκε όμως νωρίς στη Γαλλία και γαλλοποίησε το βαφτιστικό του και την προφορά του επωνύμου του. Είναι ο ιδρυτής της ορχήστρας, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, με ενιαία πειθαρχία και κατανεμημένους ρόλους. Μέχρι τότε οι ορχήστρες συγκροτούνταν με όποια όργανα ήταν διαθέσιμα και οι οργανοπαίκτες έπαιζαν περίπου όποια φωνή τους βόλευε. Ο 13χρονος Λουλύ πήγε στο Παρίσι ως χορευτής και βιολιστής και προσελήφθη σύντομα στην αυλή του Λουδοβίκου XIV, ο οποίος είχε μετατρέψει τα παλάτια του σε κέντρα τεχνών. Σύντομα απέκτησε την εμπιστοσύνη του βασιλιά και έφτασε γρήγορα στην κορυφή της μουσικής ιεραρχίας του παλατιού και της Γαλλίας γενικότερα. Στον Λουλύ έδωσε ο βασιλιάς το αποκλειστικό δικαίωμα να εκτυπώνει και να εμπορεύεται παρτιτούρες, καθώς επίσης την αποκλειστικότητα να επιλέγει το ρεπερτόριο της παρισινής όπερας, όπου φυσικά προβάλλονταν κυρίως τα δικά του έργα. Έγραψε όπερες, μουσική για μπαλέτο και σουίτες (, ), αλλά ως σημαντικότερο κατόρθωμά του θεωρείται ότι επεξεργάστηκε και εισήγαγε με μεγάλη επιτυχία το ρυθμό του μενουέτου, ένα λαϊκό γαλλικό χορό, ο οποίος υιοθετήθηκε από όλους τους Ευρωπαίους συνθέτες και έμελλε να φτάσει στο αποκορύφωμά του με τα έργα των Χάυντν και Μότσαρτ. Η ορχήστρα της αυλής που δημιούργησε ο Λουλύ ήταν για εκείνη την εποχή πολύ μεγάλη και απετελείτο από 24 έγχορδα (violons du roi) και 12 πνευστά. Ο μαέστρος επέβαλε αυστηρή πειθαρχία και, για να δίνει ευκρινώς το ρυθμό, κτυπούσε με ένα ραβδί στο ξύλινο πάτωμα της σκηνής, με αποτέλεσμα κατά την εκτέλεση έργων υπό τη διεύθυνσή του να συμμετέχει στους ήχους η υπόκρουση του δαπέδου! Οι φαρμακερές γλώσσες στο Παρίσι διέδιδαν μάλιστα μετά το θάνατό του ότι ο Λουλύ πέθανε, όταν αυτοτραυματίστηκε σοβαρά με το ραβδί στο πόδι, το οποίο στη συνέχεια μολύνθηκε!
Η Μικρή Όπερα του Κόσμου, που διευθύνεται από τον Βασίλη Αναστασίου, σκηνοθέτη και καθηγητή Λυρικής Δραματολογίας στο πανεπιστήμιο της Πιασένζα στην Ιταλία, έχει ήδη διαγράψει μια πορεία πετυχημένων εμφανίσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό, αναμετρώμενη με ισχυρές παραδόσεις σε διάσημα θέατρα. «Η Μικρή Όπερα του Κόσμου είναι μια ομάδα Ελλήνων, Ιταλών και Γάλλων μουσικών, γαλουχημένων με ελληνική παιδεία, που αγαπάνε τη λυρική τέχνη», υποστηρίζει ο Βασίλης Αναστασίου.
Το μουσικό σύνολο «Αλμαζίς» που δημιουργήθηκε το 1992 από τον διακεκριμένο μαέστρο, τσεμπαλίστα και μουσικολόγο Ιάκωβο Παππά έχει ήδη δημιουργήσει μια παράδοση στη γαλλική μπαρόκ μουσική συνταιριάζοντας τεχνικές εποχής και όργανα εποχής. «Μετά τις λυρικές όπερες ‘’Μαινόμενη Μήδεια’’ και ‘’Άτυς’’ η τετραλογία θα ολοκληρωθεί με τον ‘’Τανκρέδο’’ και τον ‘’Κουρέα της Σεβίλλης’’ και οι παραστάσεις αυτές θα ταξιδέψουν και θα παιχτούν εκτός από την Αθήνα στο Μιλάνο και το Παρίσι», υπογραμμίζει ο Ιάκωβος Παππάς επισημαίνοντας τη σπουδαιότητά τους.
«Άτυς» του Ζαν Μπατίστ Λουλλί
Μουσική διεύθυνση, δραματουργική επεξεργασία : Ιάκωβος Παππάς
Σκηνοθεσία,σκηνικά, κοστούμια : Βασίλης Αναστασίου
Χορογραφία : Φάνης Καφούσιας
Φωτισμοί : Βασίλης Καραργύρης
Video Art: Ηλίας Χατζηχριστοδούλου
Διανομή:
Άτυς : Βαγγέλης Αγγελάκης(9/1), Σεμπαστιάν Μοντί(8/1), Αντώνης Σιγάλας(12/1)
Σαγγαρίδα : Στερέν Μπουλμπίν(8,9/1), Ρέα Βουδούρη(12/1)
Κυβέλη : Καρολίν Σασανί(8/1), Πολ Ντρουμπινί(9/1), Σιμέλα Εμμανουηλίδου(12/1)
Σειληνός : Ρομάν Μπετού
Μέλλισα : Μαρία Δήμα
Δωρίδα : Μαρία Φραγκιαδάκη
Ίδας : Ματιέ Άιμ
Συμμετέχει η μπαρόκ ορχήστρα «Αλμαζίς»
Μουσική διεύθυνση-τσέμπαλο : Ιάκωβος Παππάς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου